Hola Chicos,
We beseffen dat het we jullie een beetje op jullie honger hebben gelaten, maar daar zijn verschillende verklarende factoren voor, niet in het minst de beschikbare faciliteiten die de respectievelijke logies ons konden aanbieden. Het is nu al donderdag en het begint fameus te korten, en vandaag gunnen we onszelf eindelijk een rustdag. We hebben dus aan de verleiding kunnen weerstaan om deze dag ook vol te boeken, waar we eerlijk gezegd blij om zijn!
We gaan acheraf wel eens uittellen hoeveel km we in totaal in een rijdend voertuig doorgebracht hebben, of op zijn minst het aantal uren!
Het is ochtend in Salta, dat we straks op ons gemakje gaan bezoeken ( vergezeld van een Amerikaans-Japans koppel). Maar we zullen eerst beginnen waar we gestopt waren, nl. de Aconcagua. De excursie heette eigenlijk Alta Montaña, wat hooggebergte betekent en ons helemaal naar de grens met Chili voerde.
Onderweg zijn we een Inca-brug gaan bezoeken, waar de Inca niet zoveel mee te doen hadden, want het was een natuurlijke afzetting van exotische mineralen (waaronder Arseen etc, dus niet echt 'eau potable') uit een warmwaterbron, zodat een natuurlijke brug gecreeerd werd. Het kleurenpalet was fenomenaal, maar in de donkere tijden, toen ecologisch bewustzijn nog niet in trek was en natuurfenomenen aan de lopende band verkracht werden (kijk maar naar Pamukale in Turkije), zijn ze erin geslaagd om het natuurfenomeen om zeep te helpen door er een hotel annex kuuroord in te bouwen. 'Gelukkig' is dat verwoest geweest door een lawine, met een aantal doden tot gevolg, maar op termijn kan de incabrug misschien terug herstellen. Het verlies van de slachtoffers is misschien ook niet zo zwaar aangezien vooral sextoeristen baat hadden bij een bad in het arseen-rijke water. Dat zou namelijk een aangename verlichting zijn voor syfillis en andere geslachtsziekten...
Nadien zijn we doorgestoomd naar de grens met Chili en vervolgens gestopt in het Reservaat van de Aconcagua, diewe op respectabele afstand aanschouwd hebben, vanop 3200m hoogte. De hoogste berg van Amerika meet zelf een 6962m en wordt enkel door de Himalaya overtroffen.
Zondag vertrokken we dan naar San Juan, maar 2.5u rijden van Mendoza, dat werkelijk bloedheet was (38 graden) en op zondag tijdens de siesta werkelijk een spookstad! Pas na 8u savonds begon er terug een beetje leven in de brouwerij te komen, wat een gezelliger gevoel gaf. Een belangrijk wapenfeit die avond was echter onze beste Parilla van de reis! Met ons tweeen kregen we ongeveer een kilo vlees voorgeschoteld, dit allemaal in een aangename tuin, vergezeld van een lekker wijntje en met voortreffelijke bediening. Het grappige was dat het geheel ons maar 25 euro kostte. Vlees is hier o zo spotgoedkoop!
Maandag, een feestdag voor de Argentijnen, trokken we naar het park Ischingualasto, met een meer toegankelijke naam die 'Valle de la Luna' luidt. Hiervoor moesten we wel om halfzes uit onze nest kruipen... Zoals de naam laat uitschijnen is de maanvallei en redelijk onherbergzaam gebied, waar honderden fossielen gevonden waren uit het dinosaurustijdperk, maar bovendien waren en prachtige geologische formaties te bewonderen, in sterk uiteenlopende kleuren. Het geheel was bijzonder fotogeniek! Onze gids was wel enkel spaanssprekend, maar na een maandje argentina gaat dat ons al redelijk goed af. Bovendien hadden we het gezelschap van Horst, de lispelende Oostenrijker die voor de gemakkelijkheid alle s-klanken volledig lispelend tot zich nam, wat een hilarisch effect had. Daarbij hadden we nog het gezelschap van een 40-jarige Italiaanse dominicaan met zijn moeder, die een aardig mondje engels sprak en verrassend sympathiek voor de dag kwam. 's Avonds zijn we in San Juan meteen op de bus gesprongen richting Salta, om niet meer tijd te verliezen in het al te kalme San Juan.
Dinsdagnamiddag bereikten we eindelijk Salta, waar het iets minder broeierig heet was (35graden) en waar ons hostel bevolkt bleek door een Canadese enthousiaste vrouw die blijkbaar heel graag mensen tegenkomt met wie ze frans kan praten... We boekten daar meteen een excursie voor donderdag, want we waren toch een klein beetje uitgeput van de vele kilometers die we intussen al achter de kiezen hadden. Woensdag werd dus ingepland als een complete rustdag - uitslapen rustig kuieren, siesta, aan het zwembad liggen en eten - meer moet dat niet zijn!
Woensdagmorgen echter werden we om half acht gewekt door de receptie met de vraag - David, tiene excursion hoy? Vertaling is niet nodig denk ik... We antwoordden: nee, donderdag pas! We hoorden beneden wat discussie en tien minuten later stond hij terug aan onze deur met de vraag of we toch niet wilden gaan omdat er een auto klaarstond met reeds een ander koppel in en ze dreigden ermee dat donderdag geen excursie meer mogelijk zou zijn, pure chantage dus! We hebben eerst heftig tegengesputterd, helaas verstond die arme kerel geen Vlaamse colere... Uiteindelijk stemden we toch toe, omdat het in Salta bleek te regenen en ons een fameuze korting werd beloofd. Dus hebben we ons op een holletje aangekleed en gewassen, zodat we om 8u weer in een auto zaten voor een excursie van 520km, begeleid door zotte Juanjo, die al 18 jaar in het vak zat. Hij leidde ons eerst door de Quebrada de Toro, waar gigantische cactussen, los Cardones, schering en inslag waren en de bergen prachtige kleuren vertoonden. Dit pad volgde grofweg hetzelfde traject als de Tren de los Nubes...
Tegen de middag bereikten we San Antonia de los Cobres (oud koperstadje) op 3800m, waar we soep - veel vlees en cocathee voorgeschoteld kregen. Helemaal high vervolgden we onze weg over de legendarische Ruta 40, die echter niet geasfalteerd is, wat minder aangenaam was, aangezien we meer dan 100km over die weg moesten rijden tot aan de grote zoutvlakte, de Salinas Grandes. Daar was het uitzicht fenomenaal en Juanjo stond erop om zijn zeer herkenbare foto's te maken, welke we ook al hadden gezien bij Dries. Nadien stegen we nog even tot 4200m, om daarna 2000m af te dalen op 16km tijd, met onze kop in de wolken, want het weer was daar heel wat minder. Meteen waren we aangekomen in de Quebrada de Huamuaca, een prachtige canyon met ongelooflijke kleurenvariaties: rood-groen-geel-grijs-purper-wit. Dit kon zich allemaal op enkele tientallen meters afspelen. Het was er echter koud en zijn redelijk snel doorgereden richting Salta, dat we tegen half negen 's avonds terug bereikten, uitgeput maar desondanks zeer tevreden.
In ons hostel werd verder een bbq georganiseerd, zodat we de andere gasten ook leerden kennen, waaronder een amerikaans-japans koppel, met wie we straks even een klein tochtje gaan maken!
voila, dat was een hele boterham! We zullen straks nog eens een poging ondernemen om foto's op het net te zwieren, duimen maar!
chau
Lotte y Dabid
